UPCOMING & CURRENT

RESONANCE OF THE PAST
BASE-ALPHA GALLERY I Kattenberg 12 I B-2140 Antwerp
10.09 – 17.10.2026

Polien Boons, Attila Buonsenso, Jiyoung Chu, Deveny Faruque, Franciscus Kuijpers, Delta van Melle, Yinon Avior Philipsohn, Alice Vanderschoot

Er schuilt in ieder van ons een fascinerende drang om het verleden vast te houden. We bouwen instrumenten om de tijd te meten, koesteren vluchtige krabbels en klampen ons vast aan objecten die hun oorspronkelijke functie al lang zijn kwijtgeraakt. Uiteindelijk levert onze drang om de tijd te capteren juist objecten op die alle controle verliezen, en achteruit kijken wordt een manier om vooruit te kunnen kijken.

In Resonance of the Past ontmoeten het obsessieve zoeken van de uitvinder en de onbevangen blik van het kind elkaar. De getoonde werken bewegen zich tussen naïeve mechanica, tactiele sculpturen en assemblages waarin de sporen van de maker nog voelbaar aanwezig zijn. Het gaat hier niet om gepolijste kunstwerken of zwaarwichtige theorieën, maar om fysieke objecten en beelden die durven te haperen, zichzelf in vraag durven stellen. Ze roepen de sfeer op van hypothetische machines die weigeren mee te werken, maar juist daardoor een vreemde, poëtische schoonheid krijgen.

Herinneringen zijn ook zelden strak geordend; ze zijn gelaagd, breekbaar en af en toe een beetje vreemd. De werken in de tentoonstelling fungeren daardoor als stille relikwieën van verlangen, afwezigheid en nostalgie, zonder ergens nostalgisch of overgecompenseerd te worden. Resonance of the Past laat de bezoeker simpelweg kijken, te vertragen bij de details, de fouten en de materiaalkracht te appreciëren van dingen die het verdienen om bewaard te blijven.

Deze acht kunstenaars delen elk op hun manier diezelfde melancholische blik. Hoewel ze met een totaal verschillende materialisatie werken, kijken ze op een vergelijkbare manier naar de tijd: niet als iets dat voorbij is, maar als iets dat zich opstapelt in de dingen om ons heen. Ze graven in hun eigen archieven, bevragen de sporen die mensen achterlaten, koesteren nooit gerealiseerde fantasieën en delen een duidelijke liefde voor het trage, analoge maken.

De hunkering naar de kindertijd die bij sommigen aanwezig is, is hier geen vlucht terug in de tijd, maar juist een zoektocht naar een handleiding voor de toekomst. De rauwe, onbevangen logica van toen, waarin een doos nog een ruimteschip kon zijn, dient als munitie tegen de afgevlakte wereld van morgen.